وقتی عصبانی هستی هم دوست‌داشتنی هستی.

از مهم‌ترین کارهای یک درمانگر تحلیلی، مدیریت، پردازش، حلم، تسهیل و کلامی سازی خشم آنالیز آن به‌صورت پیوسته و باثبات است.
اکثر افراد با بیان خشم مسئله دارند مسئله‌های گوناگونی که بسته به تاریخچه‌ی رشدی هر فرد متفاوتند اما یک نوع شایع آن که قرار است این‌جا در مورد آن صحبت کنیم.

شبیه نوعی مراعات کردن دیگران است.
یعنی فرد، وقتی از چیزی عصبانی شده‌است به‌جای آنکه آن مسئله را با طرف مقابل عنوان کند، ملاحظه کرده و چیزی نمی‌گوید یا به شکلی بی‌تفاوتی از کنار آن می‌گذرد و سعی می‌کند آن را کم‌اهمیت جلوه دهد.

این ملاحظه گری در رابطه‌ای درمانی هم خود را به طرق متفاوتی نشان می‌دهد، مثلاً مراجعه‌ای از یک‌سخن درمانگر خود خشمگین شده، اما چیزی درباره‌اش نمی‌گوید و یا به‌جای سخن گفتن، یک رفتار غیرمستقیم انجام می‌دهد.

اما چرا؟
یک جواب دم‌دستی برای این سوال این است که احتمالاً آن مراجع، والدینی داشته که با عصبانیتش، عصبانی و با محبتش، مهربان می‌شدند.
این بچه احتمالاً اگر از مادرش عصبانی می‌شده و سر او داد می‌زده مادر به‌جای پذیرش و کمک در کلامی سازی این خشم به طریقی بچه را تنبیه می‌کرده، با قهر، با داد، کتک یا دادن احساس گناه.
لذا همواره عصبانی شدن برای این فرد توأم با تنبیه و فضایی عاری از محبت بوده‌است.
پس در روان او یک جدایی میان مهربانی و نفرت شکل می‌گیرد که جایی‌که خشم هست، مهربانی نیست. و بدین‌طریق ، خشم خود را بسیار آسیب‌زننده و محروم‌کننده می‌بیند.
بنابراین مراعات می‌کند تا مبادا خشمش عیان و بیان شود.

درمانگر تحلیلی /مادر به‌اندازه کافی خوب با این مراجعین چگونه رفتار می‌کنند؟

اما درمانگر/ مادر با حضور صبورانه، کنجکاوانه، همدلانه و تسهیلگران خود و همچنین با عدم تلافی کردن، عدم تنبیه کردن یا خشمگین شدن در کنار آنالیزان/ کودک می‌ماند و این پیغام را به او می‌رساند که تو دوست‌داشتنی هستی حتی وقتی عصبانی هستی.