چگونگی درک رویدادهای تروماتیک

دو سیستم مستقل در حافظه نقش دارند.
حافظه قابل‌دسترس کلامی (VAM)
حافظه قابل‌دسترس موقعیتی (SAM)

سیستم حافظه قابل‌دسترس کلامی خاطرات مربوط به تروما را که در زمان وقوع آن به‌طور ناخودآگاه پردازش می‌شوند را کدگذاری و ثبت می‌کند.
خاطراتی که فرد می‌تواند آن‌ها را به‌طور شفاهی یا کتبی بیان کند. این خاطرات ماهیت روایتی دارند و محتوای آن‌ها درواقع اطلاعاتی درباره رویداد، محیط و ارزیابی‌های شخصی از تجربه فرد است.

این اطلاعات با سایر خاطرات اتوبیوگرافیک ادغام می‌شوند و به‌آسانی قابل بازیابی هستند.

حافظه اتو بیوگرافیک : حافظه‌ای است که توانایی به یاد آوردن دانش یا اطلاعات خود از گذشته و ایجاد خاطراتی دقیق و مشخص از یک رویداد است.
به‌عبارت‌دیگر حافظه‌ی اتوبیوگرافیک یاه حافظه رویدادی یعنی یادآوری رویدادهایی که شخصا ناظر آن بوده‌ایم.

سیستم حافظه قابل‌دسترس موقعیتی
یعنی این حافظه اطلاعاتی را درباره‌ی تروما کدگذاری و ثبت می‌کند که بیش‌از حد کوتاه بوده و به‌همین دلیل فرد نتوانسته آن‌ها را متوجه شود یا ناآگاهانه کدگذاری و ثبت کرده است.
یعنی میزان قرار گرفتن آن‌ها تحت پردازش هشیار بسیار اندک است.
این اطلاعات بیشتر راجع‌به صداها ، تصاویر و واکنش‌های بسیار شدید بدنی در رابطه با تروما هستند.

سیستم حافظه قابل‌دسترس موقعیتی از کد کلامی استفاده نمی‌کند و به‌همین‌علت بازگویی خاطرات آن به دیگران دشوار است و بسیاری اوقات این خاطرات با دانش اتوبیوگرافیک ادغام نمی‌شوند.
یادآوری خاطرات در اثر تجربه محرک‌های مشابه در محیط آغاز می‌شود.
یعنی خاطرات قابل‌دسترس موقعیتی از طریق بعضی موقعیت‌های خاص قابل‌دسترس هستند و به‌همین دلیل نیز حافظه قابل‌دسترس موقعیتی نامیده می‌شوند.
این خاطرات چون بسیار دقیق و انباشته از هیجان هستند و الزاماً با دانش اتوبیوگرافیک ادغام نمی‌شوند.
یعنی فرد متوجه نمی‌شود که این‌ها خاطرات، رویدادی هستند که قبلاً برای او پیش‌آمده ، بازیابی آن‌ها می‌تواند ناگهان به فرد این احساس را بدهد که در حال تجربه کردن مجدد آن رویداد است.