آیا شخص از رنج روانی خویش آگاهی دارد؟!

در مجموع نکته اساسی آن است که تمام بیماران صرف نظر از آنکه منبع ارجاعشان چه کسی باشد بخواهند کار تحلیل را به خاطر خودشان پی بگیرند.
درصورتیکه فرد هیچ شناخت و اطلاعی از رنج روان‌شناختی خود نداشته باشد، کاندید مناسبی برای کار تحلیلی نیست، فارغ از اینکه دیگران چقدر بر نیاز ایشان به کمک تحلیل اصرار داشته باشند
همۀ افرادِ نیازمند تحلیل ضرورتاً قابل تحلیل نیستند!
هیچ فردی گذشته از اینکه چه نشانه‌هایی را ممکن است در خود داشته باشد از کار تحلیلی یا معالجه روانی بهره نخواهد برد، مگر اینکه کاملاً پذیرفته باشد به میل خود در این کار پر مشقت و در عین حال جالب شرکت کند.

در نتیجه اولین پیش شرط بیماران تحلیلی آینده آن است که بدانند آیا احساس اضطراب یا افسردگی، ناامیدی یا سردرگمی در مورد خود دارند یا خیر؟!
آیا نشانه‌هایی دارند که برای خودشان بی معناست یا تجربه ای ناخوشایند را بارها و بارها تکرار کرده اند؟!
خود من شخصاً افرادی را که به خاطر حکم دادگاه یا تشخیص فلان مؤسسه برای کار روانکاوی یا روان درمانی مراجعه کنند یا ازطرف پزشک، رئیس یا همسرشان فرستاده شده باشند به حضور نمی پذیرم.
دلیلش هم آن است که پذیرفتن افرادی که از طرق یادشده به سمت کار درمانی آمده اند به منزلهٔ کار با یک سیستم دفاعی انکار است که عملاً ممکن است به هیچ عنوان نتوان در آن نفوذ کرد.

هنگامی که بیماران در درجه اول به خاطر آنکه سبب آزار واذیت دیگران شده اند یا دیگران از آنان درخواست شروع درمان کرده اند مراجعه می‌کنند، ممکن است برای تعیین اینکه آیا فرد به راستی به دنبال شناخت خویش است یا نه نیاز به برگزاری چند جلسه مصاحبه باشد.

این مسئله ما را به دومین الزام مهم در ارزیابی بیمار تحلیلی آینده هدایت می‌کند.