دلبستگی اضطرابی

دل‌بستگی اضطرابی رفتاری است که در نتیجه ترس از رها شدن اتفاق می‌افتد.
بنابراین شخص تمام تلاشش را می‌کند تا شریکش را کنترل کرده و نگه دارد.
احساس مالکیت فراوانی می‌کنند و اگر طرف مقابلشان تصمیم به رفتن بگیرد، حالت التماس و خواهش به خود می‌گیرند.
این رفتار از دوران کودکی شروع و در بزرگسالی پیشرفت می‌کند.
نیاز به دوست داشته شدن و ماندن در کنار هم، از نیازهای اساسی بشریت هست و بود و نبودش تأثیر ماندگاری دارد. از تفکراتشان “”شاید به‌اندازه‌ی کافی خوب نیستم”” است که تا بزرگسالی ادامه می‌یابد و مدام بین اضطراب و حمایت شدن دودل هستند.
متوجه این‌موضوع نیستند که شریکشان علاوه‌بر رابطه با وی، زندگی شخصی خودش را هم دارد. درواقع حریم خصوصی برایشان معنایی ندارد.
مدام به مهربانی و خوش‌برخوردی شریکشان شک دارند و آن را به قصد و غرض نسبت می‌دهند، وقتی همه‌چیز خوب پیش می‌رود به‌دنبال مشکل می‌گردند و منفی نگر هستند و مانند سایه همه‌جا به‌دنبال شریکشان هستند.
در کودکی به آن‌ها یاد نداده‌اند که منتظر بماند تا مادر برگردد و از طرفی مادر وقتی برمی‌گردد دلیل دیر آمدنش را توضیح نمی‌دهد.

بنابراین باید به آن‌ها موضوعی را آموخت که در دوران کودکی یاد نداده‌اند و از آن‌ها دریغ کرده‌اند: کسی که نمی‌توانم کنترلش کنم می‌تواند هنوز نسبت به من و درخواست‌هایم وفادار بماند.