تعریف روانشناسی

برخی روانشناسان، روانشناسی را اینطور تعریف می‌کنند: مطالعه علمی رفتار و فرایندهای ذهنی.

برخی روانشناسان این تعریف را قبول ندارند و روانشناسی را تنها علم مطالعه رفتار های قابل مشاهده می دانند.

مانند تعداد صفحاتی که دانش‌آموز در یک ساعت می‌خواند، رفتاری کودک دبستانی در مقابل کودک دیگری انجام می‌دهد، اشکی که کودک در غیاب مادر خود می ریزد.

برخی روانشناسان از جمله رفتارگرایان؛ معتقدند که فرایندهای ذهنی قابل مطالعه نیست، یعنی ما نمی‌دانیم در مغز کودک دانش آموز چه می گذرد و نمی‌توانیم آنچه را که در ذهن فرد می گذرد به طور مستقیم مطالعه کنیم، بلکه می‌توانیم رفتار قابل مشاهده را در نظر بگیریم و بر اساس آن درباره توانایی های فرد قضاوت کنیم

مثلاً با مشاهده تعداد مسائلی که دانش‌آموز در یک ساعت حل می‌کند یا تعداد صفحاتی که در همین مدت مطالعه می کند می‌توانیم به توانایی ذهنی او پی ببریم.

شاخه های روانشناسی

گفتیم که روانشناسی یعنی مطالعه رفتار قابل مشاهده و بنابراین همه روانشناسان رفتار را مطالعه می کنند

چون تعداد رفتارهای انسان بسیار متفاوت است بنابراین لازم است روانشناسان در شاخه‌های مختلف روانشناسی تخصص داشته باشند تا بتوانند رفتارهای مربوط به آن زمینه را مطالعه کنند

شاخه‌های مهم روانشناسی به شرح زیر است ؛

روانشناسی بالینی

روانشناسی مشاوره

روانشناسی خانواده

روانشناسی تحصیلی

روانشناسی تربیتی

روانشناسی رشد

روانشناسی شخصیت

روانشناسی اجتماعی

روانشناسی صنعتی و سازمانی روانشناسی مصرف

روانشناسان سلامت

روان شناسان ورزش

روانشناسان بالینی

شاخه‌ای از روان‌شناسی است که به افراد مسئله‌دار کمک می‌کند تا با الزام و اجبار های زندگی سازگار شوند، آنها مسائل بسیار متعددی را بررسی می‌کند از جمله اضطراب و افسردگی ،اختلال های جنسی، نبوده انگیزش، وسواس، مشکلات شخصیتی بیماریهای و اختلال های روانی

در روانشناسی بالینی برای ارزشیابی مسائل از فنون مصاحبه و آزمون های روانی کمک می‌گیرند. روانشناسان بالینی با روان درمانی و رفتار درمانی به مراجعان خود کمک می‌کنند و با تغییر دادن رفتارهای ناسازگار مشکلات خود را حل کنند

روانشناسان بالینی بیشتر در کلینیک ها یا بیمارستان های روانی کار می کنند