روان‌کاوی یک درمان مبتنی بر حرف زدن.

یعنی همین‌که حرف بزنم درست می‌شود؟
آخه حرف زدن چه کمکی به من می‌کند؟

بله حرف زدن کمک می‌کند، گرچه ما از نوع خاصی از حرف زدن صحبت می‌کنیم ولی درنهایت، حرف زدن است.

روان‌کاوی یک درمان مبتنی بر حرف زدن است. شاید گفتگو درمانی کلمه مناسبی نباشد زیرا بیشتر شبیه صحبت کردن دونفره است، چیزی مانند اتفاقی که در اتاق مشاوره می‌افتد.

روان‌کاوی صحبت کردن است نه گفتگو.

صحبت کردن یک‌طرفه.

صحبت کردن کمک می‌کند و تاثیر می‌گذارد زیرا طبیعتاً کلام قدرت آن را دارد و ما به اشتباه قدرت آنرا دست کم میگیریم.

اما چرا؟

لکان ادعا می‌کرد که انقلاب فرویدی ریشه در این کشف داشت که لغات یا کلمات پتانسیل آن را دارند که سیمپتوم های روانی و بدنی را ایجاد کنند، از بین ببرند و یا دست‌خوش تغییر کنند.
ازاین‌رو لکان با روانکاوانی که بر دوران پیشا-کلامی تأکید می‌کردند سر مخالفت داشت و باور داشت که این نوع نیز مهندسی رفتارگرایانه است که منجر به بی‌توجهی به میراث فروید می‌شود.

لکان ادعا می‌کند که قدرت کلام چیزی جادویی و عجیب‌وغریب نیست بلکه کیفیت است که از این واقعیت ناشی گرفته می‌شود که قانونی که بر موجود انسانی حاکمیت دارد، قانون زبان است.

به قول ارسطو انسان حیوان ناطق است، نه حیوان صرفاً سخن‌گو، بلکه حیوانی که بر اساس زبان شکل گرفته‌است.

ساختار نمادین زبان بر موجودیت انسان سایه افکنده، آن را مهار کرده و حکمرانی می‌کند.
نه آن که زبان، صرفاً کلام و گفتار ما را موجب شود بلکه تمام موجودیت ما به نوعی از زبان مشتق می‌شود و این شامل مشکلات خاصی مانند سیمپتوم های روانی یا روان‌تنی نیز می‌گردد.

گرچه همه ما به یک‌شکل از زبان ناشی نمی‌شویم ولی این‌که موجودیت همه ما ناشی از زبان است یک فکت کلی است.

پس طبیعتاً حرف زدن ( به شکل خاصی که مدنظر است ) می‌تواند مشکلات ما را حل‌وفصل کند زیرا مشکلات ما به نوعی می‌توان گفت “گره یا پیچ خوردگی‌های زبانی هست” هستند که آن‌ها را می‌توان صرفاً از طریق صحبت کردن باز کرد، حتی جایی‌که پای عواطف ( که بدنی هستند) در میان است.
بدن ما نیز اساساً توسط زبان رونویسی شده‌است موضوع صرفاً روان ما نیست.

بلکه تمام موجودیت و به‌معنای دقیق هستی ماست.