آیا روانکاو راهکار می‌دهد؟

پاسخ کوتاه این است که خیر.
یا حداقل بهتر است راهکار ندهد
اما چرا؟
قسمتی از جواب می‌تواند خیلی ساده باشد، روان‌کاوی که راهکار می‌دهد، روانکاو نیست.
روان‌کاو قرار است سوژه مفروض به دانایی باشد نه سوژه‌ای دانا.
پس اگر راهکار می‌دهد دیگر سوژه مفروض به دانایی نیست، سوژه‌ی دانا است، دیگر ابژه مبهم میل نیست، دیگر کاراکتر بازتابی و انعکاسی ندارد پس دیگر گفتمان مورد بحث ما گفتمان روان‌کاوی نیست بلکه گفتمان ارباب است.

در این گفتمان مراجع برده (سوژه فرودست) در نظر گرفته می‌شود نه سوره‌ای که شایسته بازشناسی است.

سوژه‌ای است که فروکاسته می‌شود به یک کلیت عمومی نه کسی که دیگر بودگی و فردانیت او مورد تایید قرار گرفته باشد.
هر کسی بایستی راه خود را پیدا کند نه آنکه راه کسی دیگر را به کار بندد.

از طرف دیگر مسئله کمی پیچیده‌است.

راهکار پیدا کردن چیز عجیب‌وغریبی نیست که فرد بخواهد برای آن جلسات زیادی را نزد روان‌کاو بیاید.
می‌تواند یکی دو جلسه مشاوره بگیرد، در اینترنت سرچ کند یا کتاب بخواند و یا نهایتاً می‌تواند از فردی که تخصصی دارد درباره آن سوال کند. مراجعین حتی اکثراً به‌خوبی راه‌حل مشکل خود را نیز می‌دانند، حتی بهتر از روان‌شناسان ولی بازهم نمی‌توانند آن را حل کنند.

چرا؟

یک پاسخ این است که چون کسب منفعت می‌کنند، پاسخ دیگر این است که ظرفیت روانی استفاده از آن ابزار روانی را ندارند، پاسخ دیگر این است که خشم و کینه آن‌ها اجازه استفاده از راه‌حل را نمی‌دهد و یا موارد دیگر که می‌توان مثال آورد.
این‌ها موانعی هستند که درحقیقت حل کردن مشکل خاصی را با زحمت فراوان همراه کرده و یا ناممکن می‌کند.

کار روان‌کاوی برداشتن این موانع می‌باشد.

اگر این موانع برداشته شوند فرد خودش به‌راحتی می‌تواند بفهمد که چه راهی را بایستی به کار ببندد و چه مسیری را بایستی دنبال کند و نیازی به توصیه و پیشنهاد روان‌کاو نیست.