اضطراب نشان از سرکوبی است.

ما نمی‌خواهیم هرچیزی را که باعث تنش و تعارض می‌شود تصدیق کرده و یا حتی نگاهش کنیم، ازاین‌رو خیلی ساده به سمت تصورات تصویری و خیالی (درباره‌ی خود و جهانمان) گرایش پیدا می‌کنیم.
ما دوست نداریم درباره چیزی فکر کنیم که ممکن است ما را اول از همه در برابر خودمان بد نشان دهد. این تصورات نبایستی با خودشیفتگی ما در تعارض قرار گیرد.
ازاین‌رو ما از تعارضات و تنش‌ها می‌گریزیم و خاطرات و تصورات بد خود را کنار می‌گذاریم تا در پایین‌ترین سطح انرژی قرار بگیریم.
تلاشی برای فرار از واقعیت و همین‌طور مسئولیت‌پذیری.
تلاشی در جهت سرکوب احساس شرم و گناه.

گرچه این تلاش‌ها همیشه شکست می‌خورند و امر سرکوب‌شده همیشه بازمی‌گردد.

به‌همین دلیل است که اگر می‌خواهیم از شر این تنش‌ها راحت شویم بایستی اول تجربه‌شان کرده و حل‌وفصل شان کنیم.
برای فراموش کردن گذشته ابتدا بایستی آن را کامل به یاد آورد.