قدرت من (EGO)

حفظ تعادل روحی هنگام آرام بودن اوضاع آسان است، هنر آن است که بتوان در مبارزه با محرک‌های درونی و بیرونی، کنترل امور را از دست نداد. یک فرد با قدرت خوب ایگو قادر به حفظ این تعادل است. درحالی‌که فرد دارای کارکرد ضعیف ایگو قادر به انجام این کار نیست.

کارکردهای ایگو، ابزار انجام کارکردهای ذهنی فرد برای حفظ این تعادل هستند. چگونگی به وجود آمدن کارکردهای ایگو دقیقاً شناخته شده نیستند. آیا به طور ذاتی در ما وجود دارند؟‌! آیا آموخته شده‌اند؟! می‌توان این طور فرض کرد که پاسخ به این سؤال، ترکیبی از طبیعت و تربیت باشد، اما بدون در نظر گرفتن سبب‌شناسی آن، کارکرد ایگو اساسِ نحوه کارکرد فرد در دنیا است.

برخی از کارگردهای ایگو، عمدتاً با رابطه ما با دنیای اطرافمان سروکار دارند و ما را از برآشفته شدن به وسیله محرک‌های محیطی محافظت می‌کنند. این کارکردها شامل؛ واقعیت‌سنجی/درک از واقعیت، تنظیم محرک‌ها، رابطه با دیگران و قضاوت است.

کارکردهای دیگر ایگو، به طور عمده با محیط درونی سروکار دارند و ما را از برآشفته شدن به وسیله محرک‌های درونی محافظت می‌کنند. این کارکردها شامل؛ تحمِل عواطف اضطراب، کنترل تکانه، دفاع‌ها، تنظیم عزت نفس و کارکردهای شناختی است.

وضعیتی که در آن فرد احساس می‌کند تحریک بیش ازحد وجود دارد، می‌تواند در یکی از دو موقعیت زیر به وجود آید:

1_ واقعاً تحریک زیادی وجود دارد، که می‌تواند به دلایل زیر به وجود آید:

الف) تحریک خارجی بیش از حد، آسیب، غفلت، فقدان تجربه دربرگرفته شدن

ب) تحریک داخلی بیش ازحد، اضطراب یا عاطفه، چه در ارتباط با اختلالات خلق‌وخو یا اختلال اضطرابی و چه در ارتباط با افکار و احساسات ناخودآگاه.

2_ فرد در پرداختن به تحریک دچار مشکل است:

الف) تحمل کم اضطراب/عاطفه

ب) کنترل ضعیف تکانه

پ) ظرفیتِ شناختی مختل شده

هردو این موارد باید در سنجش کارکرد ایگو مد نظر قرار گرفته می‌شوند.

منبع:رواندرمانی تحلیلی کابانیس