سوگواری ابژه از دست رفته

سوگواری یک جنبه ضروری از رشد روانی و معنوی در افراد، سازمان‌ها و ملت‌ها است.
آشناترین حالت سوگواری، اندوه برای مطلوب ازدست‌رفته است.
با به رسمیت شناختن مطلوب ازدست‌رفته، فرد، گروه یا ملت غمگینی احساس می‌کنند که چیزی یا کسی گم شده‌است.

از همین رو روابط خود با ابژه ازدست‌رفته را بررسی کرده و با آن کنار می‌آیند.
در سوگواری سالم، خشم، انکار و درد یکدیگر را تعدیل می‌کنند.

خشم نیروی حیاتی است که می‌تواند به‌طور موقت درد شدید را تسکین دهد.
از طرف دیگر، انکار یک مهلت موقت برای عزاداری می‌دهد. بااین‌حال، وقتی روند سوگواری شکست می‌خورد، خشم یا انکار ممکن است بر درد غالب شود. مانند زمانی‌که مراجعه‌ای از سوگواری برای مرگ همسرش امتناع می‌کرد.

در عوض او اصرار داشت که همسرش به‌معنای واقعی کلمه به زندگی با او در خانه خود ادامه می‌دهد، آن‌هم جایی‌که آن‌ها بیشتر از همیشه در طول ازدواجشان می‌خندیدن و صحبت می‌کردند.
آدمی نمی‌تواند گذشته را فراموش کند.
چراکه درهرصورت گذشته بر او بار می‌شود.
اگر گذشته را بکاود، متوجه احساس خشم می‌شود درحالی‌که اگر آن را انکار نماید فقط از سر خشم عمل خواهد کرد.
“دریافت حاصل از کاوش خود، سرآغاز تغییر است.”